Valentijnsdag: gemengde gevoelens

Geplaatst op door & onder Momenten, Valentijn.

Ooit werd ik eind januari al nerveus bij het idee dat 14 februari – Valentijnsdag – dichterbij kwam. Ik hoopte dat die ene jongen misschien toch een roos voor mij zou kopen met de Valentijnsactie die we altijd op school hadden. Of dat ik een kaartje in mijn boekenkluis zou vinden… Tegenwoordig wordt de pessimist in mij bij voorbaat al wee wanneer ik aan Valentijnsdag denk. Een geniale vondst van de middenstand, commercieel gedoe en te zoet voor woorde – daar denk ik aan bij Valentijn. En toch.

Hoe zit jij de 14e?

Toch moet ik ook eerlijk bekennen dat ik in een niet al te grijs verleden rondom 14 februari wel eens getwijfeld heb om een kaartje te sturen naar een (geheime) liefde. Of als liefde een te groot woord was voor mijn toenmalige object of affection, dan was Valentijnsdag toch wel het ultieme moment om te peilen of hij misschien zin had in een kop koffie. Gewoon, voor een keertje. Kijken of hij in het echt ook net zo leuk bleek te zijn als in mijn hoofd.

Nu of nooit

Het is wel eigenaardig, dat alle onderdrukte, heimelijk gekoesterde en sluimerende gevoelens ineens op één bepaalde datum massaal getolereerd, nee, zelfs aangemoedigd worden. Vandaag is de dag! Nu is hét moment om jouw verborgen gevoelens de ruimte te geven en kenbaar te maken aan jouw beoogde lief! Weg met alle onuitgesproken verlangens en geheimzinnigheid, het moment om open kaart te spelen is nu aangebroken. Wie het nu niet doet, verspeelt voorgoed zijn kans.

Ik heb stiekem met je gedanst

Althans, dat lijkt soms de achterliggende gedachte. Ergens heeft het ook wel wat, stiekem verliefd zijn. Van een afstand heimelijk smachten naar die persoon. Het is veilig, want je loopt geen kans op een blauwtje. Of een goedbedoelde ‘laten we vrienden blijven’ opmerking, de ongekroonde dooddoener. Want laten we wel wezen, als je alleen maar vrienden had willen blijven met die persoon, dan had je ook niet de moeite genomen om je gevoelens op te biechten.

Gulden middenweg

Wat is nu uiteindelijk wijsheid? Al je moed bij elkaar rapen en je hart aanbieden, met het risico dat je het in gruzelementen terugkrijgt? Of toch maar zuchtend van verlangen wegkwijnen, terwijl je die persoon vanuit de verte blijft bewonderen. Misschien ligt de beste manier wel ergens in het midden.

Denk niet of/ of, maar…

Iedereen vindt het uiteindelijk wel leuk om een Valentijnskaart te krijgen. Of een roos. Of een handgeschreven gedicht. Het streelt toch je ego. Des te spannender als je geen idee hebt van wie het geschenk afkomstig is. Zou het die zijn? Of die? Nee, het zou toch niet….? Wat mij betreft is dat de beste manier om je gevoelens vorm te geven. Met een cadeautje, maar zonder afzender. Zo blijft het ergens toch nog veilig, én spannend.

Hsin-Chi Berenst

Over Hsin-Chi Berenst

Freelance tekstschrijfster die houdt van verhalen, woorden, geschiedenis, mensen observeren en thee met melk. Schrijft graag interviews en achtergrondartikelen. Werkt het beste op zonlicht.

1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (Nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...

Laat een reactie achter

  • (will not be published)

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CAPTCHA afbeelding
*