De Valentijnsactie

Geplaatst op door & onder Momenten, Valentijn.

Rode rozen en ritselend cellofaan

Eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik zelden een Valentijnskaart heb gehad. Met of zonder afzender. Wel kreeg ik ooit een roos, jeweetwel, zo één die dan met de Valentijnsactie op de middelbare school werd uitgedeeld. Een aantal weken voor Valentijn kon je dan voor één euro (of waren het toen nog guldens?) een roos bestellen en laten overhandigen en op 14 februari werd er dan een rondgang gemaakt langs alle klassen. Sommige leerlingen liepen vervolgens de rest van de dag met een hele bos rozen te sjouwen en soms, heel soms werd er zelfs een roos uitgedeeld aan een docent. Waarop de hele klas spontaan begon te joelen.

Ik moet vijftien geweest zijn en zat in de derde. Het was het vijfde uur, vlak voor de pauze en de docente muziek liet ons nog maar eens ‘All you need is love’ zingen. Dat vond ze wel zo passend, op Valentijnsdag. Terwijl de meeste leerlingen tergend langzaam terug bladerden in hun muziekmap, werd er aangeklopt. “De Valentijnsactie!”, klonk het vanachter de deur. Een moment later stapten een aantal woest aantrekkelijke 6VWO jongens (althans, in mijn beleving waren ze destijds heel woest en daardoor bijzonder aantrekkelijk) naar binnen met hun armen vol rozen en ritselend cellofaanpapier. “We hebben wat leuks voor een paar leerlingen uit deze klas. Mogen we even?”

Vervolgens werden de namen voorgelezen van de uitverkorenen. Uiteraard kreeg Maartje (hoogblond, turnster, dol op paarden) een dozijn rozen aangeboden. Thijs (zwart haar, blauwe ogen, zestien en in het bezit van een scooter, vriend van Maartje) kon er ook twee voor zijn rekening nemen. Niek, de alternatieve skater die vaker wel dan niet stoned in de les zat, kreeg ook zowaar een roos, die hij ongeïnteresseerd aannam en vervolgens met een nonchalante zwaai in de prullenbak wierp. Vervolgens gebeurde het onmogelijke.

Onverwachte aandacht

“Ik heb nog één roos voor iemand met een hele bijzondere naam. Het begint met een H en eh, H..sin..” en hier haperde de woest aantrekkelijke 6VWO’er, zoals de meeste mensen doen wanneer ze worden geconfronteerd met mijn naam. Een aantal leerlingen keken al mijn kant op. “Ik denk dat je mevrouw Berenst bedoelt, die zit hier achter het keyboard”, verduidelijkte de muziekdocente. Even later zat ik met een verlepte roos in mijn handen, compleet met gekreukt cellofaanpapier en een kaartje met de tekst ‘Veel liefs van …..’.

Ik denk dat mijn klasgenoten nog verbaasder waren dan ik. Het grootste gedeelte van mijn middelbare schoolcarrière stond ik bekend als een geek die rondliep in hippiebroeken. Die het leuker vond om boeken te lezen en met bizarre kapsels te experimenteren dan om te flirten en op zaterdagavond tegen wildvreemde jongens aan te dansen in de lokale discotheek. Wat moest ik nou met een roos? En sterker nog, van wie was die afkomstig?

Voor mij is het nog steeds een mysterie wie de afzender was. Misschien was het bedoeld als een grap, misschien was het een oprecht gebaar van interesse. Ik weet het nog steeds niet. Mocht diegene dit toevallig lezen, ik ben nog steeds erg benieuwd. Dus bij deze. Meld u.

Hsin-Chi Berenst

Over Hsin-Chi Berenst

Freelance tekstschrijfster die houdt van verhalen, woorden, geschiedenis, mensen observeren en thee met melk. Schrijft graag interviews en achtergrondartikelen. Werkt het beste op zonlicht.

1 Ster2 Sterren3 Sterren4 Sterren5 Sterren (1 stemmen, gemiddeld: 4.00 van 5)
Loading ... Loading ...

Laat een reactie achter

  • (will not be published)

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CAPTCHA afbeelding
*